K-Ming\r\nChang’in hikâyelerinde keder ile neşenin iç içe geçtiği bir varlıklar korosu\r\ngeziniyor: Arzunun Tanrıları bizi, ötekilere kazınıp doyurulmamış\r\naçlığın çeşitli veçheleriyle karşı karşıya getiriyor.
Lambda\r\nEdebiyat Ödülü finalisti olan bu öykü derlemesi göçmenlerin, queer bireylerin\r\nve kadınların dünyasını, gerçeküstü öğelerle işbirliği yaparak, mercek altına\r\nalıyor. Tayvanlı-Amerikalı bir kız çocuğunun gözünden teyzelerin, ölü\r\nkuzenlerin, hortumların, sel sularının, çöldeki suşi restoranlarının, bodrum\r\nkatlarının ve teknelerin içinden geçerek anlatılan bu hikâyeler, varoluşun\r\nsarmal merdivenini inip çıkıyor: birlikte görülen rüyalar, kırılmış dişler,\r\ninsanın içine defnedilen bebek cesetleri ve özneleri kuytulara saklanmış,\r\nvaroluşu köklendiren, insanı köklerinden söken matem ve mutluluk.
Sesleri\r\nbirbirlerinde yankılanan hikâyeler, geçmişi yalnızca anlatmıyor; sarsıyor,\r\nbüküyor ve yeniden inşa ediyor. Kimi zaman ölü kuzenler korosunun çarşaflar\r\naltında tepinerek sızdığı bir yatağın içinde, kimi zamansa hortum\r\nfotoğraflarına özlemle bakan bir kadının ensesinde, arzunun biçim değiştirdiği,\r\nmatemin uzuvları kemirdiği bir evrende yol alıyoruz.
Arzunun Tanrıları sadece anlatmaz – fısıldar,\r\nbağırır, işler, söküp atar, sonra da tekrar diker. Çünkü bazı hikâyeleri\r\nanlatmak yetmez; o hikâyeleri bir felakete emanet etmek, felaketlere bazı\r\nhikâyeleri emanet edecek kadar güvenmek gerekir.