2002’de iktidara gelen AKP’nin\r\nsonraki seçimlerde oylarını arttırarak iktidarda kalması ve bugünden\r\nbakıldığında çeyrek asra varan iktidarını nasıl koruduğu sorusu, elbette farklı\r\naçılardan bakmayı ve çok boyutlu analizi gerektiren sofistike bir sorudur.\r\nBugüne kadar farklı sosyal bilim alanlarında yapılan birçok araştırmayla\r\nAKP’nin ‘istikrarlı başarısı’ epey bir çalışmaya konu olmuş, farklı düzeylerde\r\nincelenmiş; yapılan çalışmaların önemli bir kısmı, AKP’yi iktidarda tutan ana\r\n‘çıpa’lardan birinin sosyal politika olduğunu göstermiştir. Zira belediyecilik\r\ndöneminden süzülerek gelen ve bir bakıma sosyal politikayla özdeşleşen sosyal\r\nyardım uygulamaları, seçmen nezdinde AKP’ye yönelik seçmen desteğini belirleyen\r\ntemel dinamiklerden biri olarak öne çıkmıştır. Devlet merkezli hayırseverlik\r\ntemelinde yapılandırılan bu dinamik, seçildiği yıllarda vaat ettiği ve\r\nsonrasında pek istekle uyguladığı neoliberal politikalarla emekçi kesimleri ve\r\nhalkı yoksullaştıran AKP’ye, yine ağırlıklı olarak bu kesimlerin desteğiyle,\r\niktidarda sürekli tutunabilme imkânı sağlamıştır. Üstelik yoksulluk geniş\r\ntoplum kesimleri açısından sorun olmaktan çıkmasa da, yardımlar, AKP tabanında\r\nsiyasal bağ kurma konusunda etkili bir araç olmuştur.